Euryanthe 150

Een hele tijd geleden zijn onze proeverijen in Euryanthe gestart. Eerst informeel, het leek een leuk idee, en dus werd er besloten om maandelijks samen te komen buiten de zomermaanden en de focus toch vooral op Bourgogne te leggen. Vooral, maar zeker niet exclusief.

Voor deze speciale avond hadden de Voorzitter en Thomas het op zich genomen om de dorstigen te laven, en gelaafd hebben ze. Het zal als extra goede punten tellen bij Sinte Pieter. Te beginngn met twee top Champagnes die voor mij op het zelfde hoge niveau stonden - ik kon niet kiezen tussen de Krug 2013 (nog zo jong) en de rijpere elegantie van de Selosse Substance.

Dan volgde een erg leuk intermezzo... Ik werd door de Voorzitter in de bloemetjes gezet voor alle nota's die ik op Vinotopia publiceer, want het maakt dat de club al 150 avonden lang een permanent geheugen ter beschikking heeft. Deze hulde heeft mij heel erg ontroerd! En ik heb nu de enige echte officiële Vinotopia pet 😄

Terug naar de wijnen, die deze avond een reeks favorieten van Thomas en de Voorzitter zijn, en zo ook zeker de eerste witte, de heerlijke Keller Abtserde 2007, perfect op dronk. Dan een wijn van een van de hype domeinen van het moment: Meursault Narvaux 2022 van William Kelley. Heel mooi en zeker goed voor dit niveau maar er zijn zeker ook nog andere domeinen die dit even goed doen.

Zoals het volgende domein, die ook een prachtige Meursault Narvaux maken: Coche-Dury. Hier echter twee Meursault 1er Cru's 2010, met net wat meer klasse en de Caillerets net iets frisser dan de Genevrières. Twee oude speciallekes sloten de witte reeks af: een heel mooie, rijpe, elegante Meursault Goutte d'Or 1959 van Bouzereau-Millot, een verdwenen domein maar met achternamen die we vandaag nog kennen, en dan de eerste van twee (!) kurkduivels van de avond: een witte Lafite-Rotschild 1960... Ik wist zelfs niet dat die wijn bestond. Wat een zonde.

Geen probleem, op naar rood, met een magistraal koppel uit 2009 met voor mij de Montrose net iets beter dan de Latour, misschien omdat die nog altijd zijn klasse moet kunnen laten evolueren? Niet gelaten, allebei al een absoluut genot. De Cheval Blanc 2005 zette zonder enig probleem die hoge klasse verder, magistraal gewoon.

Dan een favorietje van Thomas, en wie zijn wij om hem tegen te spreken? De heerlijke Soldera 2019, jong maar al zo lekker. De tweede kurk deed ook echt pijn... Margaux 1985 moet fantastisch zijn. Deze avond konden we dat niet beamen. Een ouderwets koele klassevolle Opus One 1987 en een heerlijk zwoele Guigal La Landonne 2000 sloten het rood magistraal af.

De zoete afsluiter moest dan natuurlijk ook een specialleke zijn voor zo'n speciale avond... En dat was het zeker: een honderd jaar oude Yquem, een heerlijke ervaring en mee in het koppeleton voor dit domein. Dank u Voorzitter en Thomas!