Dit is de tweede avond van het bezoek van Jeff Leve en Patrick Stella, 2 Amerikaanse wijnvrienden, op bezoek in Antwerpen. Ook aanwezig zijn onze favoriete Duitser Rainer Guntermann, steeds bereid tot een bezoek, en natuurlijk Ive & Jozef. Het eten werd duidelijk gesmaakt en begeleide goed de prachtige selectie wijnen - iedereen had mooie dingen meegebracht. 3 Lafleurs en 2 Guigal LaLa's (naast 2 andere magnifieke Côte-Rôties), da's niet slecht! Een mooie laatzomer avond, een verademing na de uitgeregende augustus-maand.
Mooie rosé kleur die wel een beetje bruinig wordt. In de neus ruik je meteen dat de grote frisheid van deze wijn aan het verdwijnen is; de aroma's lijken een beetje versleten, ze sprankelen niet meer. De mond bevestigt dit, alhoewel de champagne mooi drinkt, was hij beter een paar jaar geleden (want dit dronk ik al eerder). Ik heb nog geen ervaring met oudere rosé champagnes, maar ik vraag mij af of ze zo goed kunnen ouderen als (sommige) witte champagnes?
Mooie, strakke neus met sterke kalktoetsen, toast, gist, cox (njam). In de mond intenser dan de Pol Roger Rosé, zeer rijp, mooie balans door de perfecte zuren, heerlijk op dronk, lang. Magnifiek. Een champagne die je zeker ook bij de maaltijd kan schenken.
Sterk bloemige neus met echte frisse Grenache Blanc fruit en floraliteit, heel fris. De mond is heel dik (het is dan ook witte Châteauneuf hé), maar toch met de juiste zuren om het in balans te houden, maar een beetje monolitisch. Mooi gemaakt voor deze appellatie, waar het toch niet eenvoudig is om witte wijn te maken maar waar de kwaliteit er van duidelijk naar omhoog gaat. Drink dit zeker in zijn jeugd, want anders verwelkt dat mooie Grenache Blanc fruit onherroepelijk.
In de neus duidelijk geëvolueerde witte Bourgogne, met hazelnootjes, maar toch niet heel intens. De mond volgt die lijn eigenlijk, een mooie wijn, maar voorbij zijn hoogtepunt; redelijke intensiteit, maar niet op het niveau van de 2000 die er na kwam. Dit was een Leroy Négociant fles; niet slecht maar is beter geweest.
Da's echt Meursault, die neus, boter en nootjes (wat zo heerlijk is), maar de onderbouw hiervan is een prachtige mineraliteit, zeer mooi in focus, niks flabby, complex. De mond is krachtig en intens, maar in perfecte balans door de juiste zuren naast de grote materie, erg lang. Dit is de tweede keer dat ik deze wijn dit jaar proef, en het bevestigt gewoon. Prachtig, en dat voor een minder jaar.
Eerst een beetje eigenaardige, stoffige neus, maar dat trekt wel wat weg om dan mooie, zeer rijpe Bordeaux aroma's te etaleren, met leertoetsen en fijn hout. In de mond erg fluwelig, opnieuw diezelfde geëvolueerde impressie, goede lengte. Tijd om gedronken te worden.
Deze fles is helemaal in lijn met de Lafleur 1985 een jaar geleden in London. Erg exotische neus, nog jong ook voor die leeftijd, met zeer mooi rood fruit, terug die exotische kruidigheid. In de mond zeer rijpe maar duidelijk aanwezige tannines, grote materie, magnifieke lengte... Zalige wijn, die nog maar begint volledig te rijpen.
Meest gereserveerde van het Lafleur trio, met nog verborgen aroma's van donker fruit en die exotische kruidigheid, die zich nog niet helemaal laten gelden, maar wel zeer complex en diep. In de mond nogal streng, een beetje typisch voor het hardere jaar 1988, flinke tannines, maar toch ook grote materie en rondheid. Beter nog even bewaren.
De neus is eerst wat gereserveerd, maar opent dan magnifiek in het glas, een echt exotisch parfum met zeer diep rood fruit in combinatie met wat vlezigheid, getrouw aan de appellatie, zeer complex. De mond is volledig in lijn met de neus, zeer rond en rijp, grote materie en lengte, mooie balans. Een betere fles wat mij betreft dan die een jaar geleden in London, maar toch al 2 keer zeker niet de 100 punten score die Parker geeft.
Zalige, zeer complexe, veellagige neus met geconcentreerd rijp fruit, zeer fijn hout, exotische kruiden, heerlijk gewoon. In de mond perfecte focus, grote materie, perfecte balans, helemaal niet zwaar, magnifieke lengte. Een Guigal LaLa in volle form is altijd een topmoment.
Eerst wat terughoudende neus, dan meer opening na een tijdje in het glas, met mooie noordelijke Rhône aroma's van donkerrood fruit, cacao, fijn hout (reeds mooi geïntegreerd), met een redelijke complexiteit. In de mond een mooie materie, wat magerder dan de 1991s er voor (is dan ook een minder jaar), maar zeker goed gestructureerd en ook zeker genoeg materie alsook redelijke lengte. Reeds mooi op dronk, maar heeft zeker nog reserve.
Meer geparfumeerde neus die zich direct geeft, intens, met mooi donker fruit, zoethout, koffie, en fijne eik. In de mond mooie materie, mooie rondeur, goede lengte, erg knappe prestatie voor het makkelijkere jaar 1997.
Blind tussen al die top Côte-Rôties gestoken als instinkertje... Maar dat is toch niet helemaal gelukt! De neus is super verleidelijk, en zoals we al weten imiteert het erg het typische Noordelijke Rhône aroma-palet, met ook die terroir noties, donker fruit, vlezigheid, fijn hout. Maar in de mond valt de wijn duidelijk wel korter en veel minder complex dan de toppers er net voor! Toegegeven, het kost dan ook een fractie van die kleppers (ongeveer €25), en het blijft een prachtig voorbeeld van magnifieke Syrah, maar tussen dit gezelschap (Guigal La Turque 1991, Chapoutier Côte-Rôtie Mordorée 1991, Guigal La Landonne 1997 en Delas 1997 La Landonne) draagt het toch maar een kort broekje.
In de neus mooi zoet fruit, marmelade, maar vooral zoet wit, erg intens. De mond is enorm dik, erg geconcentreerd, met voldoende zuren voor een mooie balans, goede focus ook.
Bij Michiel - Buitenlands bezoek op een nazomer avond
Overzicht van de geproefde wijnen: