Euryanthe - Vincent 65

Tja we zijn een club van ouwe rakkers om het braaf uit te drukken. Maar dat heeft wel als voordeel dat er geregeld wat te vieren valt, zoals in dit geval de 65 van Vincent, die het geheel arroseerde met wijnen geschikt voor de gelegenheid.

Dat begon al met de Champagnes: eerste een Dom Pérignon 1996 die wel een beetje de spanning miste die er vroeger was, maar dan een heerlijke Les Roises van Ulysse Colin, majestueus en verfijnd. Kers op de bubbeltaart was een Krug Grande Cuvée ergens uit de jaren 70, onmogelijk te weten wanneer juist, maar dat maakte de wijn niet minder indrukwekkend.

Wit opende met een koppel 2014 uit relatief bescheiden appellaties. Nu, Meursault Villages is natuurlijk niet zo bescheiden en al zeker niet als die van Coche-Dury is, prachtige wijn. Aligoté is natuurlijk bescheidener... maar de maakster ervan veel minder; enkel Lalou Bize-Leroy kan echt toveren met deze vaak verguisde druif.

Dan een prachtig koppel Chassagne 1er Cru 2017, echt aan elkaar gewaagd, van de beste terroirs van het dorp door twee van de echte grootmeesters van de appellatie. Ik kon alvast niet kiezen tussen beide. Als afsluiters voor wit ging Vincent het in andere streken halen, eerste een heel mooie Tondonia Reserva 2008, zo verrassend fris, en dan een exotische Dagueneau Silex 2016.

Als rode starters een koppel Grands-Echézeaux 2014 die nog gerust wat tijd mogen krijgen in de kelder, maar al zeer verleidelijk waren. Ik was wel verbaasd dat (voor mij althans) de Georges Noëllat echt niet moest onderdoen voor de DRC! Het zou leuk zijn om te zien of dat binnen 10 jaar nog zo is. Hint hint, Vincent.

Een Vosne 1er Cru Cros Parantoux van Méo... Eender welke jaargang mag je mij schenken en deze 2009 was er zeker zo een, die voor mij ook de maat nam van de Grand Cru's ervoor.

Dan naar Châteauneuf 2005 met twee monstres sacrés: Rayas en Bonneau Célestins. Spijtig genoeg had de Rayas een lichte kurktoets, die nog wel toeliet om de heerlijke wijn eronder te waarderen maar die hem wel tekort deed. Dan een heel mooie Barolo van Giuseppe Rinaldi, een voorstander van de Bourgondische stijl in die appellatie, wat resulteerde in een heel fijne, gesofisticeerde wijn.

Een reeks wijnen van Vincent zonder Bordeaux? Ik dacht het niet! De Pétrus 1993 was echt verbazend voor toch een redelijk licht jaar in die streek, met nog heerlijke spanning. De in 2011 geherconditioneerde Ausone 1937 was spijtig genoeg echt versleten.

Ook de eerste zoete afsluiter, Filhot 1927, was niet meer OK. Maar wie trekt zich dat aan, als die gevolgd wordt door voor mij een van de allerbeste jaargangen Yquem, de 1967? Ik heb deze wijn al zo vaak bejubeld en toch blijft de bewondering komen. Een hoogtepunt van de avond, en zonder twijfel een voorbode voor de vele mooie jaren die Vincent nog te wachten staan. Ad multos annos!