Amovinum bij Walter

Een opener met de locale Spaanse druif Merseguera bracht ons in de stemming, maar het werd geen evidente avond. Het volgende koppel was bedriegend - de eerste wijn nog in lijn met wat je verwacht van Sancerre van Cotat, maar de Grande Côte zeer exotisch en overrijp, leek haast geen Sauvignon. Spijtig genoeg was de Pucelles 2009 van Paul Pernot te ver geëvolueerd, maar de Folatières stond er zeker.

Dan een koppel van Daniel Bouland uit 2018, waarbij de Bellevue er heel mooi stond. Vervolgens een mooi koppel Châteauneuf 2000, maar ook daar stond spijtig genoeg de Janasse VV er niet, de Bonneau Célestins daarentegen zeker wel. Dan een beetje beneden hun niveau voor mij want al vaak heel mooi gedronken, een koppel Tondonia Reserva uit 2007 en 2001.

Een volgende verrassing was het koppel Saint-Emilion 1990: de Troplong Mondot moest de duimen leggen voor een heel mooie sierlijke l'Enclos. Dan een koppel Shiraz van The Standish - toch wel flink dik en zoetig naar mijn smaak, gelukkig wel degelijke zuren die het goed ondersteunen.

De avond eindigde met een echte klapper... Het koningskoppel van Armand Rousseau uit 2005 dat niemand deftig kon plaatsen, en die echt (nog) niet zongen - we gaan er van uit zoals voor vele 2005 ze gewoon nog niet klaar zijn en hopelijk de toekomst beterschap brengt, want ze hadden nog niet de gebruikelijke Rousseau charme. Geduld zal lonen!