Amovinum bij Michiel - premox, bizar en gekurkt (en toch ook wat moois)

02/12/2016

Mijn Amovinum leek wel een spelletje zeeslag. Mis, mis, raak. De 3 witte flights waren op 1 uitzondering na slecht: 2 premox Mugnier Clos de la Maréchale, 3 Puligny Combettes 2005, en van het koppel Bouzereau Meursault 1er Cru 2007 was enkel de Perrières zeer mooi. Ja, witte Bourgogne is een mijnenveld geworden.
Dan een matig eclectisch koppel uit de Coteaux Champenois, om dan over te gaan naar een gereputeerde wijn, de Montepulciano d'Abruzzo van Emidio Pepe. Ik begrijp de hype niet hoor, twee ronduit ondrinkbare flessen. Een Bulgaars Syrah koppel was veel interessanter, met vooral de Midalidare die erg kon verleiden. Twee oude knarren deden het super: Châteauneuf-du-Pape 1990, met Pégaü en Chapoutier Barbe Rac op gelijkaardige hoogte.
Als afsluiter het werk van Bill Harlan uit 2001, met de 3 Bonds waar vooral de St Eden mooie complexiteit toonde. De klap op de vuurpijl is dan de Harlan zelf. Eerste fles? Gekurkt. Ach, smijt het maar bij op de hoop. Gelukkig maakte de tweede fles wel de belofte waar - al is het in zijn rijke Amerikaanse stijl (en dus voor de groep niet de 100 punten die Parker er aan geeft).
Foto's van de flessen (dank u Jean-Paul) op https://goo.gl/photos/CeHtouXLNokF8Eh27